«Արվեստն ավելի մեծ է, քան ես, քան ցանկացած նկարիչ։ Ես հավերժ կմնամ աշակերտ»։ Այս խոսքերը ոչ միայն Պոլ Կիրակոսյանի ստեղծագործական հավատամքն են, այլև նրա ողջ արվեստի բանալին։ Նկարիչը արվեստը չէր ընկալում որպես ինքնադրսևորման միջոց կամ մասնագիտական վարպետության ցուցադրում։ Նրա համար արվեստը մարդու հոգևոր գոյության անփոխարինելի պայմանն էր՝ այն «թթվածինը», առանց որի անհնար է մտածել, զգալ և ճանաչել աշխարհը։
Կիրակոսյանի գեղարվեստական աշխարհում մարդը կենտրոնական կերպարն է։ Սակայն նա պարզապես պատկերված մարմին չէ, այլ բնության և տիեզերքի միջև գոյացող կենդանի կամուրջ։ Նկարիչը հավատում էր, որ հենց մարդու ներկայությունն է աշխարհին հաղորդում իմաստ, կերպար և անուն։ Այդ պատճառով նրա կտավներում մարդկային կերպարները հաճախ դուրս են գալիս անհատի սահմաններից՝ դառնալով համամարդկային, ժամանակից անկախ խորհրդանիշներ։
Լիբանանցի արվեստաբան Ժոզեֆ Թարաբը Կիրակոսյանի արվեստի էությունը բնութագրում է որպես մշտական երկիմաստության հավասարակշռություն՝ ֆիգուրատիվի և աբստրակցիայի նուրբ սահմանագծին։ Այդ սահմանը ոչ թե բաժանում է, այլ միավորում իրականն ու վերացականը։ Կիրակոսյանի գեղանկարչության մեջ ձևերը ճանաչելի են, սակայն երբեք ամբողջությամբ չեն սահմանափակվում նյութականով։ Դրանք վերածվում են գույնի, լույսի և ներքին ռիթմի լեզվի, որտեղ կոնկրետը դառնում է վերացական, իսկ վերացականը՝ շոշափելի ու կենդանի։
Նրա ստեղծագործություններում գույնը չի ծառայում միայն ձևի նկարագրությանը։ Այն ինքնուրույն արտահայտչամիջոց է, հոգեվիճակ, ներքին երաժշտություն։ Լուսավոր, հագեցած երանգները ստեղծում են մի տարածություն, որտեղ ժամանակը կարծես դադարում է գոյություն ունենալուց։ Անցյալը, ներկան և ապագան միահյուսվում են մեկ ամբողջության մեջ՝ հաստատելով նկարչի այն համոզմունքը, որ արվեստը, արևի նման, լուսավորում է մարդկային գոյության բոլոր ժամանակները։
Պոլ Կիրակոսյանի արվեստը դուրս է ազգային կամ ժամանակագրական սահմանումներից։ Այն համամարդկային լեզու է, որը խոսում է արժանապատվության, հիշողության, սիրո և հավերժության մասին։ Նրա ստեղծագործություններում մարդը դառնում է ոչ միայն բնության մասնակից, այլև դրա ստեղծարար շարունակությունը՝ երկնքի և երկրի միավորող ուժը, հայելին և ստեղծողը։
Այսօր Պոլ Կիրակոսյանի արվեստը շարունակում է հուզել ու ներշնչել տարբեր սերունդների արվեստասերների, քանի որ այն հիմնված է մի գաղափարի վրա, որը երբեք չի կորցնում իր արդիականությունը․ արվեստը մարդկային գոյության ամենաբարձր արտահայտությունն է, իսկ մարդը՝ այդ արվեստի հավերժական կենտրոնն ու իմաստը։
Լուսանկարում՝ Պոլ Կիրակոսյանի «Մայրություն» ստեղծագործությունն է, որը ներկայացված է Ժամանակակից արվեստի թանգարանի մշտական ցուցադրությունում։