Մարտիրոս Սարյան
Գայանե Խաչատրյանի ֆանտասմագորիաները թիֆլիսյան քաղաքային մշակույթի արդյունքն են՝ պատմական և ազգագրական շերտերի միաձուլման, որոնք դարերի ընթացքում ձևավորվել և սեղմվել են մեկ ամբողջության մեջ։
«Կովկասյան Փարիզի» ցանկալիությունը, կոկետությունը, բնական թատերականությունն ու թատերայնացումը, նրա չխամրող գեղեցկությունն ու անկրկնելի բույրը, անշուշտ, ազդեցություն են թողել Գայանեի եզակի երևակայության վրա, որի ֆենոմենալությունն անվիճելի է։ Նրա ֆիգուրատիվ, միաժամանակ իռեալ աշխարհը՝ լցված տարօրինակ էակներով, որոնք տեղակայված են ոչ պակաս տարօրինակ միջավայրում, դժվար է անվանել թե՛ մետաֆիզիկական, թե՛ սյուրռեալիստական։ Ամենայն հավանականությամբ, սա չափազանց բանաստեղծական, անսանձ ֆանտաստիկ ռեալիզմ է, որը ակտիվորեն ներխուժել է նրա գունեղ կտավները և այնքան գեղարվեստորեն հիմնավորված է, որ դրա երկարատև ընթացքի հավաստիությունը կասկած չի հարուցում։
Հենրիկ Իգիթյան