Նկարչի ներսում պետք է արթնանա մի առանձնահատուկ զգացողություն, որի շնորհիվ միայն նա կկարողանա տեսնել այն, ինչ հետագայում պիտի արտահայտի կտավի վրա։ Այստեղ վարպետությունը վճռորոշ չէ։ Այդ վեցերորդ զգայարանը հատուկ է միայն իսկական արվեստագետին, և այն պետք է ժամանակ ունենա հասունանալու ու արթնանալու։ Փորձում եմ բառերով փոխանցել մի հոգեվիճակ, որը գրեթե անհնար է նկարագրել։ Ոմանք տարիներ շարունակ մասնագիտորեն զբաղվում են գեղանկարչությամբ, սակայն այդպես էլ մնում են արհեստավորի մակարդակում՝ պարզապես պատվեր կատարողներ։ Իսկ ինձ արվեստում ամենից շատ հուզում է մարդու կերպարը, որովհետև այս կարճատև կյանքում ամեն ինչ՝ ուրախությունն ու տխրությունը, երջանկությունն ու վիշտը, ծնվում են մարդկանցից, մեր փոխհարաբերություններից։ Մարդկանց հետ առնչվելով, նրանց առօրյայի մասնիկը դառնալով, օգտագործվելով, մաշվելով ու փոխվելով՝ իրերն էլ կարծես կլանում են նրանցից ինչ-որ բան։ Այն առարկաները, որոնք նախկինում պատկերում էի, յուրօրինակ նմանություն ունեին այն մարդկանց հետ, ովքեր ինձ հոգեհարազատ էին։ Եվ նույնիսկ նատյուրմորտներ ստեղծելիս ես կրկին պատմում էի մարդկային ցավի, անզորության ու տխրության մասին։ Օրինակ՝ ինձ միշտ խորապես հուզել են ծաղկամանի մեջ տնկված ծաղիկները, որոնք օրեցօր չորանում են, մարում, ապրում իրենց վերջին տագնապը։ Իսկ այսօր իմ նատյուրմորտների համար ընտրում եմ այնպիսի առարկաներ, որոնք հենց որ հայտնվում են կտավի վրա, կարծես ժխտում են նատյուրմորտի մասին ընդունված պատկերացումը։ Ահա, օրինակ, սեղանին անփույթ նետված ձեռնոցները։ Դրանք պարզապես անշարժ առարկաներ չեն, այլ գործողության մեջ գտնվող, գրեթե շնչող էակներ։ Կարծես զգացվում է նրանց փոխադարձ ձգտումը՝ մոտենալու, հաղորդակցվելու, միմյանց հետ երկխոսելու։ Նույնը կարելի է ասել նաև գործիքների մասին։ Աքցանները, կտրիչներն ու տափակաբերան աքցանները երբեմն այնպես են դասավորվում, որ դրանց բռնող հատվածը հիշեցնում է մարդու բերանը՝ կարծես պատրաստ խոսելու կամ լռությամբ ինչ-որ բան արտահայտելու։ Նույնիսկ աթոռին անփույթ գցված վերարկուն կարող է հիշեցնել իր տիրոջը, վերակենդանացնել նրա ներկայությունը և փոխանցել այն զգացումները, որոնք նա թողել է իր հետևից։
Լուսանկարում հեղինակի «Ձկնորսը» կտավն է։